บทที่ 315

บทที่ 315

เมื่อได้ยินคำนี้ จูฉงเหยาก็พลันชะงัก ร่างกายพลอยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนรุนแรงเกินไป ร่างกายท่อนล่างของจูฉงเหยาจึงพลันอ่อนแรงจนเซถลาล้มลงในอ้อมอกของซูเฉินโดยตรง

จิตใจที่เพิ่งจะสงบลง กลับยิ่งปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้งเพราะเหตุนี้

"น่าแค้นนัก!"

"คนถ่อสลน!"

กล่าวจบ จูฉงเหยาก็เตรียมเงื้อกระบี่ขึ้นหมายจะฟันใส่ซูเฉิน คราวนี้นางมิได้รั้งมือไว้อีกแล้ว ต่อให้ซูเฉินจะเอ่ยวาจายั่วโมโห นางก็ไม่สนใจอีกต่อไป

ซูเฉินไร้ทางเลือก จึงทำได้เพียงยื่นมือไปกุมมือของจูฉงเหยาไว้

"เจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวายไปถึงเมื่อไรกัน"

กลิ่นอายอันทรงอำนาจและน่าเกรงขามขุมหนึ่งถูกปลดปล่อยออกมา ซูเฉินในยามนี้ทำให้จูฉงเหยารู้สึกประหนึ่งกำลังเผชิญหน้าอยู่ต่อหน้าฝ่าบาท