บทที่ 248

บทที่ 248

หลิวหยุนเฟยได้ยินประโยคนี้ ในแววตาไม่มีความรู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย เขากล่าวอย่างยากลำบากว่า

"ท่านพ่อ เขาทำลายพลังบำเพ็ญของข้า ข้าจะฆ่ามัน ข้าต้องฆ่ามันให้ได้!"

"หุบปาก!"

ชายวัยกลางคนอดไม่ได้ที่จะคำรามลั่นออกมาว่า "เมื่อครู่ยอดฝีมือผู้นั้นมีพลังบำเพ็ญสูงกว่าปู่ของเจ้าเสียอีก เจ้าเอาอะไรไปฆ่า?"

"ไอ้โง่เง่า ต่อจากนี้เจ้าจงอยู่แต่ในตระกูลหลิวอย่างสงบเสงี่ยม แล้วทำตัวเป็นคุณชายไร้ค่าของเจ้าไปซะ"

หลิวหยุนเฟยฟังจบรูม่านตาก็หดวูบ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร พลังบำเพ็ญของคนผู้นั้นไม่คาดคิดว่าจะไม่ใช่ขั้นราชันเซียน

แต่ว่าเป็น... ขั้นมหาราชันเซียน!

เขารู้สึกเพียงว่าลมหายใจสะดุด ลำคอคล้ายกับถูกอะไรบางอย่างบีบเอาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถหายใจได้

ความเจ็บปวด ความเสียใจ ความสิ้นหวัง อารมณ์นานัปการผุดขึ้นมาในใจ