บทที่ 215

บทที่ 215

ซูเฉิน!

ชั่วพริบตานั้น นามนี้พลันดังขึ้นในใจของท่านนักพรต ส่งผลให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในทันที

จะเป็นไปได้นับประการใด

เขายังคงอยู่ในโลกเสวียนเทียนอย่างนั้นหรือ

อีกด้านหนึ่ง ซูเฉวียนยังคงร่ำไห้อย่างฟูมฟาย ท่าทางของเขาดูเจ็บปวดเจียนตาย จนสามารถจินตนาการได้เลยว่าภายในใจของเขานั้นทุกข์ทรมานสักเพียงใด

"พอได้แล้ว!"

เสียงตวาดกร้าวสายหนึ่งดังขึ้น ส่งผลให้ซูเฉวียนถึงกับมึนงง กระทั่งเสียงร้องไห้ยังหยุดชะงักลงทันที

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จากนั้นบนใบหน้าก็พลันปรากฏสีหน้าเหม่อลอย เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"บรรพจารย์... ซูเฉิน!"