บทที่ 214

บทที่ 214

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปอีกแสนปี

ผู้คนที่คุ้นเคยในตระกูลซูเมื่อครั้งกระนั้น เกือบจะจากไปจนหมดสิ้นแล้ว คนที่เหลืออยู่ล้วนเป็นคนที่มีลำดับอาวุโสต่ำต้อยยิ่ง

ยามที่ต้องเอ่ยเรียกซูเฉิน ถึงกับจำเป็นต้องใช้คำว่าบรรพจารย์

ตำแหน่งประมุขตระกูลซูเมื่อสี่หมื่นปีก่อน ก็ถูกซูเฉินถ่ายทอดให้กับทายาทของซูหยุนเชียนคนหนึ่ง

ทว่าต่อให้เวลาจะล่วงเลยมาเนิ่นนานเพียงใด สำหรับโลกเสวียนเทียนแล้ว ชื่อของซูเฉินยังคงกึกก้องราสายฟ้าฟาด หากมีใครบอกว่าไม่รู้จักซูเฉิน ย่อมต้องถูกผู้คนหัวเยาะเย้ยหยันอย่างแน่นอน

ทว่าคนที่เคยพบเห็นซูเฉินจริงๆ กลับมีอยู่เพียงหยิบมือเดียว

มู่ชิงหลิงศิษย์คนแรกของซูเฉิน เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนก็ได้ก้าวข้ามประตูสวรรค์ เข้าสู่โลกเซียนไปแล้วเช่นกัน

ณ ยอดเขาวั่งหยุน

ที่นี่ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ในอดีตสถานที่แห่งนี้สายหลักตระกูลซูสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ ทว่ายามนี้กลับไม่ได้อีกแล้ว