บทที่ 170

บทที่ 170

"ข้าน้อยมาเพื่อรับศิษย์แทนอาจารย์"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหล่ามหาราชันอริยะและราชันอริยะจำนวนไม่น้อยที่ตั้งใจเดินทางมา ต่างก็มีสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

มู่ชิงหลิงมองดูแล้วมีพลังบำเพ็ญอยู่เพียงขั้นผสานร่างเท่านั้น ต่อให้ท่านอาจารย์ของนางจะเก่งกาจสักเพียงใดก็คงได้แค่นั้น ประเมินว่าอย่างมากที่สุดก็คงเป็นระดับอริยะเท่านั้น

ช่างหยิ่งผยองจนเกินไปเสียจริง

ต้องรู้ว่านี่คือบุตรแห่งโชคชะตา ผู้มีวาสนาเป็นมหาจักรพรรดิเชียวนะ แต่เจ้ากลับส่งศิษย์คนหนึ่งมาขอรับศิษย์โดยตรง นี่ถือว่าดูถูกคนอื่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

เซียวหมิงเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นจำแลงเทพ ทั้งยังเป็นคนที่มีพลังมากที่สุดในตระกูลเซียว แม้ว่าพวกราชันอริยะและมหาราชันอริยะเหล่านั้นจะสามารถเมินเฉยต่อมู่ชิงหลิงได้โดยตรง แต่เขากลับทำไม่ได้