บทที่ 111

บทที่ 111

"เจ้าจะทิ้งข้าไปไม่ได้นะ"

น้ำเสียงของจ้าวฉีเต็มไปด้วยความเวทอนาถ แม้ว่าเขาจะมีนิสัยดื้อดึงเอาแต่ใจ แต่ตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็ติดตามจ้าวหว่านหว่านมาโดยตลอด

หากต้องจากตระกูลซูไปจริงๆ จากสถานที่ไม่มีจ้าวหว่านหว่าน เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

ดังนั้นจ้าวฉีจึงหวาดกลัว

เขาไม่ต้องการแยกทางกับจ้าวหว่านหว่าน และไม่ต้องการสูญเสียพี่สาวผู้คอยเอ็นดูตนเองผู้นี้

เขายังจำได้ว่าในตอนที่ยังเด็ก ทั้งสองเคยเร่ร่อนขอทานอยู่ตามท้องถนน จ้าวฉีมักจะถูกเด็กชายคนอื่นรังแกอยู่เป็นประจำ แต่ทุกๆ ครั้งก็คือจ้าวหว่านหว่านที่ออกหน้าไล่พวกมันไป

ทุกๆ ครั้งล้วนเป็นเช่นนั้น

ไม่ว่าเขาจะก่อเรื่องเดือดร้อนอะไรขึ้นมา จ้าวหว่านหว่านก็จะคอยช่วยเหลือเขาให้ผ่านพ้นไปได้เสมอ

เมื่อจ้าวหว่านหว่านได้ยินคำพูดของจ้าวฉี หัวใจของนางก็สั่นไหววูบหนึ่ง ทว่านางก็ยังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด