บทที่ 107

บทที่ 107

หากตระกูลซูมีหนอนบ่อนไส้ ในยามที่เขาไม่รู้เรื่องย่อมขี้เกียจที่จะใส่ใจ

ทว่าหินรู้แจ้งก้อนนี้เป็นสิ่งที่เขาเป็นคนเสนอขึ้นมา และต้องการทำให้มันออกมาดี แต่กลับถูกคนพวกนี้ทำให้กลายเป็นเช่นนี้ ส่งผลให้ในใจของซูเฉินมีโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน

เดิมทีจ้าวเผิงหันหลังเตรียมตัวจะจากไปโดยไม่สนใจซูเฉินแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็หันกลับมามองซูเฉินด้วยความขมวดคิ้ว บนมุมปากปรากฏรอยยิ้มดูแคลนอย่างถึงที่สุด

"ไอ้หนู เมื่อครู่นี้ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม?"

"ปู่คนนี้เป็นคนของตระกูลซูแท้ ๆ กล้าแทนตัวเองต่อหน้าข้าว่าข้าอย่างนั้นรึ คิดจะรนหาที่ตายหรือไง"

สีหน้าของจ้าวเผิงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ถลึงตาจ้องมองซูเฉิน ราวกับพร้อมจะซัดหน้าซูเฉินสักฉากได้ทุกเมื่อ