บทที่ 106

บทที่ 106

เมืองวั่งหยุน

ปัจจุบันที่นี่กลายเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดภายในแดนตะวันออก ทั้งยังเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนที่มองดูจากบนเขาวั่งหยุนอาจจะยังไม่รู้สึกอะไรเท่าไรนัก ทว่าเมื่อมาถึงเบื้องหน้าของเมืองวั่งหยุนจริงๆ ถึงจะสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่อลังการของมัน แม้แต่ซูเฉินก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งเล็กน้อย

นี่คือการมาเยือนเป็นครั้งที่สามของเขา

ทว่าระยะห่างจากครั้งก่อนนั้นก็นับว่ายาวนานพอสมควรแล้ว

สองครั้งแรกที่เขามานั้น เมืองวั่งหยุนยังไม่ได้ขยายอาณาเขต

ในยามนี้เมื่อได้เห็นสภาพของเมืองวั่งหยุนในรูปแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเสียจริง

ทั้งสองคนเดินเข้าสู่ภายในตัวเมือง ทุกสิ่งทุกอย่างด้านในเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด บนท้องถนนผู้คนพลุกพล่านหนาแน่น ทุกระยะเวลาสั้นๆ ยังสามารถมองเห็นเหล่าองครักษ์ในชุดเกราะเดินผ่านไปผ่านมาภายในเมืองเพื่อลาดตระเวนตามหน้าที่