บทที่ 95

บทที่ 95

"ท่านผู้เฒ่าเหอ!"

ซูเฉินมองชายชราด้วยรอยยิ้ม พลังบำเพ็ญของอีกฝ่ายไม่ได้สูงส่งนัก เป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นกลั่นลมปราณชั้นที่เก้าเท่านั้น ทว่ากลับมีความเชี่ยวชาญในวิถีการตกปลาเป็นอย่างยิ่ง ซูเฉินยังได้เรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับการตกปลาจากเขามาไม่น้อย

ซูเฉินเดินมาถึงริมแม่น้ำ ยกมือขึ้นสะบัดเบา ๆ เก้าอี้ตัวเล็กก็ปรากฏขึ้นข้างกาย

จากนั้นเขาจึงหยิบเบ็ดตกปลาและเหยื่อออกมา เริ่มเข้าสู่โหมดตกปลา

ส่วนรั่วซียืนอยู่ด้านหลังของเขาอย่างว่าง่าย

นิสัยของนางเป็นเช่นนี้เสมอมา พูดไม่มาก ทำได้เพียงติดตามอย่างเชื่อฟัง ขอเพียงซูเฉินไม่สั่งการ นางก็จะไม่ทำเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น

เหอหยุนและซูเฉินรู้จักกันเพราะการตกปลา เนื่องจากมีความชอบเหมือนกันประกอบกับเหอหยุนเป็นคนพูดเก่ง ทั้งสองจึงสนิทสนมกันพอสมควร