บทที่ 68

บทที่ 68

ท้ายที่สุด ทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

วันนั้นยามสายัณห์งดงามเป็นพิเศษ แสงเรืองรองสีแดงฉานแผ่ซ่านไปทั่วท้องฟ้า ย้อมผืนแผ่นดินให้กลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต

ซูเฉินยังเตรียมตัวออกเดินทางจากเมืองผิงหยาง สำหรับเขาแล้ว สถานะของเมืองผิงหยางในใจได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาจะจดจำเมืองนี้ไว้ชั่วกาลนาน และจะไม่มีวันลืมหนิงเยียนเช่นกัน

แท้จริงแล้วรูปโฉมของหนิงเยียนไม่ได้ถึงขั้นล่มเมือง เมื่อเทียบกับหลินอี้เมิ่งแล้วยังด้อยกว่าเล็กน้อย ทว่านางกลับเป็นสตรีที่ทำให้ซูเฉินประทับใจลึกซึ้งที่สุด

อีกทั้งเขายังเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ทั้งสองจะต้องได้พบกันอีกในวันหน้า

ขณะที่ซูเฉินกำลังจะก้าวเท้าออกจากเมืองผิงหยาง จู่ๆ ก็มีเสียงร้องไห้โฮดังแว่วมาแต่ไกล รอบกายรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย

เขาหันไปมองพลันขมวดคิ้วมุ่น