บทที่ 48

บทที่ 48

เทือกเขาจื่อเซียในตอนนี้กล่าวได้ว่าเป็นเขตล่าสัตว์ส่วนตัวของตระกูลซูไปแล้ว นับตั้งแต่ที่ตระกูลซูเข้าครอบครองเขาวั่งหยุน ผู้คนจำนวนมากก็แทบจะไม่ค่อยเดินทางมาทางฝั่งนี้กันอีก

เปรียบเสมือนกับสัตว์ป่า พวกมันย่อมมีอาณาเขตของตนเอง

ไม่มีผู้ใดอยากไปล่วงเกินตระกูลซู จึงต่างพากันหลีกเลี่ยงให้ห่าง

อีกทั้งยังได้รับผลกระทบจากเส้นชีพจรังสีมังกรแห่งเขาวั่งหยุน ทำให้ทั่วทั้งเทือกเขาจื่อเซียอุดมไปด้วยปราณวิญญาณอย่างเต็มเปี่ยม เหมาะแก่การใช้เป็นแหล่งทรัพยากรสำรองของตระกูลซูอย่างยิ่ง

เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ตระกูลซูได้รับสมบัติภายในเทือกเขาจื่อเซีย มูลค่ารวมกันก็เกือบจะถึงหนึ่งหมื่นล้านหินวิญญาณชั้นต่ำแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องที่ในอดีตไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาก็ผ่านไปครึ่งปีแล้วที่ตระกูลซูเข้าตั้งรกรากในเขาวั่งหยุน