บทที่ 47

บทที่ 47

ณ ยอดเขาวั่งหยุน ซูเฉินก้มมองลงเบื้องล่างแล้วพยักหน้า

สถานที่แห่งนี้ดีกว่าเมืองหมิงเยว่มากมายนัก

ทว่าตระกูลซูก็มิได้ทอดทิ้งห้าเมืองใหญ่ไปเสียทีเดียว ซูเฉินทำการปรับแต่งสถานที่แห่งนั้นเล็กน้อย พร้อมทั้งวางค่ายกลเรียกวิญญาณสองสามแห่ง ทำให้ปราณวิญญาณหนาแน่นขึ้นมาก จากนั้นจึงทิ้งผู้อาวุโสสามซูหยวนป้าและผู้อาวุโสสี่ซูเฮ่อให้อยู่รักษาการสลับสับเปลี่ยนกัน

นอกจากนี้ยังมีสายรองอยู่อีกหลายสาย

แผนการของตระกูลซูคือเมื่อสายรองมีความแข็งแกร่งขึ้นระดับหนึ่งแล้ว จึงจะให้คนสายรองไปรักษาการ เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้ทั่วไปในตระกูลใหญ่

เนื่องจากตระกูลใหญ่หลายตระกูลมีขอบเขตอิทธิพลกว้างขวาง หลายสถานที่จำเป็นต้องให้คนในตระกูลไปดูแล สุดท้ายจึงเหลือสายย่อยกลุ่มเล็กไว้คอยควบคุม