บทที่ 29

บทที่ 29

รั่วซีมีสีหน้าค่อนข้างเย็นชา นางไม่แยแสคำพูดของหลี่ฉิงฉิง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตั้งแต่เอาตัวข้าไปทิ้งไว้หน้าประตูตระกูลซู ข้าก็ตัดขาดจากพวกเจ้าไปนานแล้ว อย่ามาตามหาข้าอีกเลย"

นางถูกนำมาทิ้งไว้ที่ตระกูลซูตั้งแต่ยังเด็กมาก ตอนนั้นอายุยังไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ

หากไม่ใช่เพราะผู้ดูแลคนหนึ่งของตระกูลซูมีความเมตตา นางคงตายไปนานแล้ว

พูดจบรั่วซีก็เตรียมจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อหลี่ฉิงฉิงเห็นภาพนี้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเวทนาวิงวอน "น้องรอง พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนั้นจริงๆ ตอนนั้นในบ้านแม้แต่ข้าวก็ไม่มีกิน บวกกับปีนั้นอากาศหนาวเหน็บเป็นพิเศษ ลูกอายุยังน้อยเกินไปจึงไม่มีทางทนไหวแน่ๆ"

"พ่อแม่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งลูกมาที่ตระกูลซู ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเราด้วยเถอะนะ"

ระหว่างที่พูด หลี่ฉิงฉิงก็คุกเข่าลงต่อหน้ารั่วซีทันที เกือบจะโขกศีรษะคำนับอยู่แล้ว