บทที่ 4

บทที่ 4

บรรยากาศโดยรอบพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างหันขวับไปมองยังประตูตระกูลซู

เมื่อหลี่ไห่ซานเห็นชัดเจนว่าใครมา รูม่านตาก็หดวูบลงทันที ในใจเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่พอคิดว่าซูเฉินถูกทำลายพลังไปนานแล้ว เขาก็แค่น่นเสียงเยาะออกมา

"นี่ไม่ใช่ยอดอัจฉริยะชื่อกระฉ่อนแห่งเมืองหมิงเยว่ของพวกเราหรอกหรือ ข้าก็นึกว่าเจ้าจะหดหัวอยู่ในตระกูลซูไปตลอดชีวิตเสียอีก"

เขาเน้นคำว่าอัจฉริยะเสียหนักหน่วง เจตนาเสียดสีปรากฏออกมาอย่างชัดเจน

หากซูเฉินไม่ยอมออกมาก็แล้วไปเถอะ แต่ในเมื่อกล้าโผล่หัวออกมาเช่นนี้ ย่อมต้องโดนเยาะเย้ยถากถางให้หนำใจเสียหน่อย

สีหน้าของซูเฉินเรียบเฉย เขากวาดสายตามองหลี่ไห่ซานอย่างเย็นชา ไม่รู้เพราะเหตุใด หลี่ไห่ซานถึงรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ราวกับถูกสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวจ้องมองอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูเฉินจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย