0148

ตอนที่ 148 เจ๋งไหมล่ะลองว่ามาสิ

“ไม่ต้อง!” เด็กชายกัดฟันกรอด “ปล่อยฉันลงนะ!”

เมื่อครู่เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้แล้ว พวกคนพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะยายเด็กนี่อุ้มเขาหนีมาซะก่อน ไม่อย่างนั้นยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ คงไม่น่าสงสัยด้วยซ้ำ

พูดไปแล้วก็ต้องขอบคุณยายเด็กนี่สินะ

ช่างเถอะ ยอมทนให้สักครู่ก็แล้วกัน

ต้วนเจียวเจียวมองเด็กน้อยหน้าดุคนนั้นอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “งั้นฉันปล่อยแล้วนะ ห้ามวิ่งไปไหนล่ะ เดี๋ยวฟ้าก็จะมืดแล้ว ขืนวิ่งหลงทางไปคงหาตัวยากแน่ ๆ”

พอต้วนเจียวเจียวปล่อยมือ เท้าของเด็กชายก็แตะถึงพื้น เขาก็หลับตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัว