กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผีแคะจมูกเอียงคอไปมา เมื่อเห็นคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างขอบหน้าต่างกำลังมองเขาอยู่ ผีแคะจมูกจึงได้สติว่าคนตัวโตกับเด็กตัวเล็ก รวมถึงเจ้าหมาน้อยตัวนั้นกำลังพูดกับเขาอยู่
ผีแคะจมูกประหลาดใจเล็กน้อย “พวกคุณมองเห็นฉันด้วยเหรอ?”
“ไม่งั้นจะเห็นได้ไงล่ะ!” มี่จิ่นวางชาเก๊กฮวยไว้ข้าง ๆ ผีแคะจมูก
“ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะ แต่ฉันเป็นผี อาหารของโลกมนุษย์ฉันกินไม่ได้ แล้วก็สัมผัสไม่ได้ด้วย” ผีแคะจมูกพูดพลางสาธิตให้มี่จิ่นดู
ผีแคะจมูกยกแขนขึ้น ด้วยความเคยชินของกล้ามเนื้อ เขาจึงยื่นมือไปทางรูจมูกอีกครั้ง