กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แน่นอนว่าไม่ต้องใช้หีบหรอก ไม่มีเสือตัวไหนปล่อยเนื้อสดที่อยู่ตรงหน้าไปหรอกนะ” เหม่ยย่าช่วยเสริม
“อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของฉันเคยสอนไว้ว่า เสือไม่เคยกินเผ็ด ถ้าเสือที่ดุร้ายได้กินของเผ็ดเข้าไป พวกมันจะคลุ้มคลั่งและอาละวาด ต้องกัดคนแน่ ๆ!”
“นั่นสิ การให้เสือกินเผ็ดเป็นพฤติกรรมที่อันตรายมาก ถ้าจะให้จำกัดความพฤติกรรมนี้ด้วยคำสองคำ ก็คือรนหาที่ตาย!”
มี่จิ่นแสร้งถอนหายใจ “เฮ้อ ในเมื่อมีคนอยากรนหาที่ตาย จะห้ามยังไงก็คงไม่ฟัง แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ!”
“งั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ!” เหม่ยย่ากล่าว “ปีหน้าในวันนี้ ถ้าฉันยังจำพวกเขาได้ ฉันจะไปวางดอกเบญจมาศที่กำลังบานสะพรั่งให้พวกเขาเอง”