ตอนที่ 262 เจอเพิงพักแล้ว

อาเหยียนยิ้มแล้วส่ายหน้า “เช่า? คำนี้ใช้กับตลาดนัดแห่งนี้ถือว่าฟุ่มเฟือยไปหน่อย ที่นี่มีห้องว่างเยอะแยะ เช่นห้องข้าง ๆ กับห้องตรงข้ามบ้านฉันกับหลัวชิง พวกคุณสามารถมีชีวิตรอดในพื้นที่ใจกลางภูเขาขยะได้ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว คนธรรมดาถ้าไปถึงที่นั่น โดยพื้นฐานก็กลายเป็นอาหารของมนุษย์วิปริตหมด เพื่อนบ้านของพวกเราก็หายตัวไปแบบนั้นแหละ”

จึงทำให้มีกระท่อมว่างลง พอเห็นอาเหยียนไม่แปลกใจกับสถานการณ์แบบนี้ ก็ชัดเจนว่าเธอเห็นฉากแบบนี้มาจนชินแล้ว

ในตลาดนัด การหายสาบสูญและการตายกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดา ผู้คนที่นี่จึงมีอารมณ์ความรู้สึกจืดจางกันมาก