กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวิ๋นลี่อยู่ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกเพียงว่าเสียงโต้เถียงแผ่วแหบนี้ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน จึงพึมพำออกไปประโยคหนึ่ง “เสียงดังจัง”
ทันใดนั้นเสียงน่ารำคาญพวกนี้ก็หายไป ในที่สุดเธอก็จมลงสู่ห้วงนิทรา
เธอพบว่าตัวเองมีข้อดีอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือความสามารถในการรับมือสูงมาก ไม่ว่าจะเป็นครั้งก่อนที่ต้องเผชิญสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายจากการตามล่ากึ่งเพศเมีย หรือครั้งนี้ที่ต้องเผชิญฉากเลือดสาดของคลื่นสัตว์อสูร ตราบใดที่หลุดพ้นออกมาได้ สมองของเธอก็เหมือนจะหลบเลี่ยงภาพที่ส่งแรงกระแทกต่อร่างกายพวกนี้ไปให้เธอ
ดังนั้นการนอนครั้งนี้เธอจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาบนจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ที่ผนังก็บอกว่าคือช่วงกลางคืนสี่ทุ่มกว่า