กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจงหลิ่นมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่อไร หรือว่าหยวนโจวก็เร่งเขาเหมือนกัน?
เธอโอบรอบคอจงหลิ่น ซบลงในอ้อมแขนเขาอีกนิด “ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดแบบนี้ล่ะ?”
จงหลิ่นจับมือเธอขึ้นมาจูบที่ข้างปาก “กงเหย่หยวนโจวพูดถูก ผมปล่อยให้ความเห็นแก่ตัวของตัวเองครอบงำจนคิดจะผูกขาดเธอไว้คนเดียวไม่ได้ และลืมไปว่าหากตัวตนของเธอถูกเปิดเผย เธอจะต้องเผชิญกับวิกฤตอะไรบ้าง”
“เธอเพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้า ผมจะปูทางทุกเส้นทางให้เธอเอง ภายหลังถ้าเธอไม่ชอบ ผมก็สามารถจัดการอุปสรรคพวกนั้นให้เธอได้”
อวิ๋นลี่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหู เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่หยวนโจวเคยพูดกับเธอหรอกเหรอ?
ให้เธอแค่เพลิดเพลินไปกับมัน อุปสรรคที่เหลือก็ปล่อยเป็นหน้าที่ของเขาในอนาคตที่กุมอำนาจทางทหารไว้