กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงหลิ่นเชิดคางขึ้น “ความจริงใจเหรอ ถ้าพูดแบบนามธรรมก็คือ ตอนที่ปากกระบอกปืนของทุกคนเล็งมาที่อวิ๋นลี่ นายต้องไปยืนขวางหน้าเธอ ใช้ชีวิตของนายแลกกับความปลอดภัยของเธอ”
ไอลอนขมวดคิ้ว “นี่มันนามธรรมพอสมควรเลย แล้วแบบรูปธรรมล่ะ?”
เรื่องแบบนี้ก็เหมือนตอนที่เพศผู้จีบคู่ครอง จะสาบานรักหรือพูดคำหวานแค่ไหนก็พูดได้หมด แต่จริง ๆ จะทำได้แค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับมโนธรรม
เขาไม่คิดว่าจงหลิ่นกับกงเหย่หยวนโจวจะรักและทะนุถนอมอวิ๋นลี่ถึงขนาดนั้น แล้วจะเปิดช่องให้เขาแทรกเข้ามาแบบนี้
เขารู้ด้วยว่านี่คือการหยั่งเชิงครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในขอบเขตที่จงหลิ่นอนุญาต ถ้าคำตอบของเขาทำให้จงหลิ่นพอใจ เขาก็ยังมีโอกาสเข้าใกล้อวิ๋นลี่