กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กงเหย่หยวนโจวมองไปทางห้องรักษา “ผมขอไปดูเขาได้ไหมครับ”
ชิงอวิ้นพยักหน้า “ไปสิ ฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อน”
อวิ๋นลี่เดินตามกงเหย่หยวนโจวเข้าไปในห้องรักษา เครื่องตรวจวัดส่งเสียงดังสม่ำเสมอ ทหารในห้องกักแยกยังคงหลับใหลด้วยใบหน้าซีดเผือด ลวดลายสีดำที่เมื่อก่อนเกือบปกคลุมทั้งใบหน้าตอนนี้ถอยร่นลงไปถึงบริเวณคาง ส่วนเส้นสีดำที่ลำคอยังมองเห็นได้ชัดเจน
ไม่แปลกที่ชิงอวิ้นบอกว่านี่เป็นเพียงชั่วคราว หากไม่ได้รับการรักษาที่ได้ผล การกลายเป็นร่างวิปริตก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
อวิ๋นลี่นึกถึงร่างวิปริตที่ถูกกักขังอยู่ในฐานใต้ดิน ทั้งหมดล้วนได้มาจากหลังชีวิตอันสดใหม่และเยาว์วัยของเหล่าทหารเหล่านี้ดับสูญลง