กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ความเจ็บปวดตามร่างกายทำให้สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด แต่กลับส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้แต่เปล่งเสียง ‘เฮ่อ เฮ่อ’ ออกมาทีละครั้ง ๆ คล้ายกับซอมบี้
อวิ๋นลี่ตกใจ “เป็นอะไรไป”
กงเหย่หยวนโจวลุกขึ้น “ผมไปดูหน่อย”
พอพูดจบเขาก็ก้าวเท้ายาว ๆ ตรงเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังกำเริบ อวิ๋นลี่ก็อยู่เฉยไม่ไหว ลุกขึ้นเดินไปทางนั้น บรรดาบอดี้การ์ดที่คอยตามติดเธอมาตลอดก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในฝูงชน ตั้งใจกั้นผู้คนให้ห่างจากเธอในระยะที่ปลอดภัย
เมื่ออวิ๋นลี่เข้าไปใกล้ ก็เห็นทหารคนอื่น ๆ ต่างพากันชักอาวุธออกมา มองสหายรบที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยสายตาระแวดระวังและไม่อาจทนดู