กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอเงยหน้ามองจงหลิ่น “ฉันควรถอยออกไปแล้วใช่ไหม”
ผู้มีปัญญาไม่ยืนใต้กำแพงที่ใกล้ถล่ม รู้จักกาลเทศะจึงนับเป็นผู้หลักแหลม! อันตรายหลายครั้งก่อนหน้านี้ทำให้เธอตื่นตระหนกจนอะไรนิดอะไรหน่อยก็คิดว่าเป็นศัตรูไปหมด
จงหลิ่นหัวเราะเบา ๆ “เธอไม่ใช่บอกผมว่าพืชในห้องเพาะปลูกของเธอเริ่มมีแนวโน้มจะงอกแล้วหรือ? ถ้าลาออกได้จริง ๆ เมล็ดพันธุ์ดั้งเดิมก็...”
อวิ๋นลี่ลังเล “ฉันก็ตัดใจไม่ได้หรอก แต่ถ้าเทียบกับความปลอดภัยของฉัน พวกมันต้องถอยมาเป็นอันดับรอง เมล็ดพันธุ์ดั้งเดิมหายไปก็ยังหาทางได้ แต่ถ้าฉันถูกจับได้ ก็ไม่มีเสรีภาพให้พูดถึงอีกแล้ว”