กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาครอบงำอารมณ์ท่องเที่ยวของเธอ เธอจึงโยนมันไว้ข้าง ๆ ชั่วคราว แล้วใช้เวลาที่เหลือเที่ยวเล่นกับจงหลิ่นบนดาวเอลอย่างเต็มที่จนหนำใจ
ดาวเอลตอนเย็นราวกับห่มผ้าบางสีทองคำ ทันทีที่มือของเธอแตะโคมไพฑูรย์ในตลาดนัดลอยฟ้า แสงภายในก็ถูกข้อมูลชีวภาพของเธอปลุกให้ตื่น และเปล่งวงแสงนุ่มนวลแต่กลับเด่นชัดออกมา
ในตลาดยังคงผู้คนไปมาขวักไขว่ ผมสีเงินของจงหลิ่นในยามนี้ถูกแสงแดดสีส้มย้อมจนทั่ว ดวงตาสีเขียวอ่อนของเขาจับจ้องเธออย่างอ่อนโยน ใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อย เธอยื่นมือไปจับมือเขา เสียงระฆังของตลาดนัดลอยฟ้าดังขึ้นในจังหวะนี้ โคมไพฑูรย์ลอยฟ้าก็สว่างขึ้นพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนี้ แสงแต้มเล็ก ๆ ร่วงหล่นจากเงาร่างของทั้งสอง