กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงหลิ่นมองจงอู๋จิ้วแล้วกล่าวว่า “เสด็จพ่อ เมื่อพวกเรากลับมาครั้งนี้ ละครตลกของกลุ่มบริษัทหย่งเซิงก็ควรปิดฉากลงได้แล้ว นี่คือข้อตกลงระหว่างผมกับหรงอวี้”
จงอู๋จิ้วมองจงหลิ่นด้วยสีหน้าปลอบใจ “ดีแล้ว ตาแก่หรงจื้อสู้สิงโตหนุ่มไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะยอมหรือไม่ วิธีของหรงอวี้ก็เกินการควบคุมของเขาไปนานแล้ว โลกในอนาคตเป็นของพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ต้องดูว่าพวกเธอจะแข่งขันกันบนเวทีเดียวกันอย่างไร”
พูดจบก็คิดอะไรบางอย่างได้ “ฉันจำได้ว่าหรงจื้อมีลูกคนอื่นด้วยใช่ไหม”
จงหลิ่นส่ายหน้า “พวกเขาคงไม่มีวันยิ่งใหญ่ได้หรอก หรงอวี้ก็จะไม่ให้โอกาสพวกเขายิ่งใหญ่หรอก พอหรงจื้อตาย คนพวกนี้ก็เป็นเพียงทรายที่กระจัดกระจาย เอามาเทียบกับหรงอวี้กลับทำให้ระดับของหรงอวี้ต่ำลงเสียอีก”