กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เขาไปทำอะไรน่ะ?” มองดูเงาร่างของกงเหย่หยวนโจวที่เดินออกไป ไอลอนซึ่งกำลังโมโหได้ครึ่งเดียวก็อึดอัดค้างอยู่ตรงนั้นอย่างขึ้น ๆ ลง ๆ
จงหลิ่นส่ายหน้า เขาเงียบ ๆ ค่อย ๆ คลี่หนังสือที่เพิ่งกำจนยับให้เรียบ แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังมองช่องข้อความด้วยความหวังเล็ก ๆ ผลลัพธ์ก็ไม่ผิดจากที่คาด ไม่มีข้อความตอบกลับจากเธอ
ไอลอนเพิ่งจะล้มตัวลงบนเตียงก็ได้ยินเสียง “ปัง” ดังขึ้น ตกใจจนกระโดดขึ้นจากเตียงอย่างระแวดระวัง “เกิดอะไรขึ้น?”
จงหลิ่นสีหน้าหงุดหงิดเต็มที เมื่อครู่เขาเตะตู้โลหะผสมไปหนึ่งที ไม่เพียงไม่ทำให้ไฟโกรธลดลง กลับลุกโชนแรงยิ่งกว่าเดิม
เขาอ่านหนังสืออย่างสงบไม่ได้ จึงหยิบเสื้อคลุมของตัวเองออกไปสูดอากาศนอกห้อง