กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สามปีต่อมา…
“จือชิว เติมน้ำแข็งมาอีกหน่อย” ซ่งฉืออันสวมผ้าโปร่งบาง เอนกายบนตั่งเอนโฉมงามในเก๋งพักร้อนกลางลานเรือน คิ้วงามขมวดเล็กน้อย
หลังจากนางพูดจบ ไม่ได้ยินจือชิวขานรับ คิ้วงามที่ขมวดเล็กน้อยอยู่เดิมก็เลิกขึ้น
หันไปมองก็เห็นเผยหมิ่นยืนมือไพล่หลังอยู่ข้างหลังนางจริง ๆ
“ท่านพี่วันนี้กลับมาแต่เช้าเช่นนี้หรือ” ซ่งฉืออันหัวเราะอ่อนหวานพลางลุกขึ้นนั่ง มือหนึ่งดึงเข็มขัดของเขา
ดวงตาที่เรียบนิ่งเดิมของเผยหมิ่นอ่อนลงในพริบตา ยื่นมือบีบแก้มนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำปนตำหนิเล็กน้อย “หากวันนี้ข้ากลับมาไม่เช้า คงไม่รู้เลยว่าเจ้าใช้น้ำแข็งมากมายเช่นนี้ในยามกลางวัน”
ไม่แปลกที่ยามกลางคืนนางมักร้องว่าอบร้อนจนนอนไม่หลับ