กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อิงซิงถือแส้ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูสวี่อิ๋นที่มีสีหน้าเหมือนปลาตายแล้วอดเดาะลิ้นสองทีไม่ได้ “เจ้าก็มิใช่เพิ่งติดตามท่านผู้บัญชาการวันแรก คำใดควรกล่าวคำใดมิควรกล่าว หรือว่าลืมสิ้นแล้วรึ”
“สวี่อิ๋น เจ้าเป็นอันใดไป” อิงซิงมองสวี่อิ๋นพลางขมวดคิ้ว อยากฟังคำอธิบายของเขา
สวี่อิ๋นเองก็มิเข้าใจว่าเหตุใดตนจึงหลุดปาก “ขะ ข้าบอกว่าข้าเองก็มิรู้ ท่านจะเชื่อหรือไม่”
เขาหันศีรษะกลับไปมองอิงซิง สีหน้าเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา
อิงซิงส่ายหน้า “ยังดีที่ท่านผู้บัญชาการมิได้ระแวงเจ้า เอาเถอะ โก่งก้นขึ้นดี ๆ ก็แล้วกัน”
หลังกล่าวจบ อิงซิงก็ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วฟาดแส้ลงมา เขาเชี่ยวชาญเรื่องทัณฑ์มาโดยตลอด แส้นี้ฟาดลงไปดูท่าทางสาหัส แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงบาดแผลภายนอก
————