ตอนที่ 243 ห่างเหิน

“ท่านแม่สวัสดีเจ้าค่ะ” เวินซื่อยิ้มพลางคำนับ

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยกมือขึ้นโบกเบา ๆ “ลุกขึ้นเถิด เห็นสีหน้าเจ้าไม่ค่อยดี หรือว่านอนไม่หลับ”

เวินซื่อได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นลูบใต้ตาตนเอง “ท่านแม่ คงเป็นเพราะคืนก่อนดูสมุดบัญชีจนนอนดึกเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังแล้วในใจรู้สึกขื่นขมอยู่บ้าง มองนางด้วยความละอายใจ “คราวนี้ทำให้เจ้าต้องลำบากใจเสียแล้ว”

เวินซื่อกะพริบตา นางเพิ่งรู้ตัวในภายหลังว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเกรงว่าจะคิดว่านางนอนไม่หลับเพราะนายท่านรองรับอนุภรรยา

“ท่านแม่ ไม่ได้อับอายอะไรเจ้าค่ะ” นางยิ้มอย่างเก้อเขินพลางนั่งลง

เมื่อเห็นว่าหลี่ซื่อก็มองมาที่ตนเช่นกัน นางจึงยิ้มให้หลี่ซื่อ