ตอนที่ 242 ยกน้ำชาคารวะ

จิ่งรุ่ยเอนกายอยู่บนตั่ง สองมือหนุนศีรษะ ลืมตาจ้องมองม่านเตียง ราวกับกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่

ครั้นได้ยินเสียงประตู สีหน้าก็ไหวเล็กน้อย พลางมองไปทางประตู

“เจ้ายังไม่หลับหรือ” หวังอวี้หนิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นจิ่งรุ่ยกำลังมองมาที่นาง

จิ่งรุ่ยลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือไปทางนาง “อวี้หนิง มาหาข้าที่นี่”

หวังอวี้หนิงเพิ่งเดินไปถึงข้างกายเขา ก็ถูกเขายื่นมือโอบเข้ามาในอ้อมแขน โน้มหน้าเข้าใกล้นาง เอ่ยเสียงเบา “ข้าเพียงรู้สึกว่ารบกวนไปบ้าง”

เสียงของเขามีความอ่อนล้าแฝงอยู่เล็กน้อย ซบหน้าลงในอ้อมแขนของหวังอวี้หนิง

“อารุ่ยยังกลุ้มใจเรื่องนั้นอยู่หรือ” หวังอวี้หนิงยกมือขึ้นลูบหลังจิ่งรุ่ยเบา ๆ ปลอบโยนโดยไม่เอ่ยคำ