กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตั้งแต่หลังวันนั้นมา เผยหมิ่นก็พบว่าซ่งฉืออันเอาแต่หลบหน้าเขาทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ถึงกับมีวันหนึ่งอ้างว่าตนมีระดู ให้เขาไปนอนค้างที่ห้องหนังสือ
น่าขันนัก
เมื่อได้ลิ้มลองอ้อมกอดเนื้อนุ่มนิ่มแล้ว ใครเล่าจะยังยอมนอนคนเดียวในห้องหนังสือที่ไร้ผู้คนเช่นนั้น
แต่ช่วงนี้เพราะความใคร่ไม่ได้รับการเติมเต็ม สีหน้าของเขาจึงมืดครึ้มนัก
เผยหมิ่นออกจากท้องพระโรงตามปกติ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ผู้บัญชาการเผย!”