ตอนที่ 1 ท่านย่าคิดมากไปแล้ว

รัชศกไท่อันปีที่หนึ่ง

ภายในหอชาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในจิงตู

หญิงสาวผู้หนึ่งสวมกระโปรงเซียนคลื่นวารีใต้ฟ้าเมฆาสีจันทราขาวประกายดารา ภายใต้การแนะนำของเสี่ยวเอ้อร์ นางหยิบตลับแพรฉลุลายลงทองตลับหนึ่งขึ้นมา เปิดออกเห็นสีของชาดทาปากแล้ว ในใจรู้สึกพอใจเล็กน้อย

ขณะกำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่เอาแต่ใจดังมาจากด้านหลัง

“ของในมือนาง ข้าต้องการ!”

ซ่งฉืออันเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งสวมกระโปรงยาวปักลายดอกสาลี่สีเหลืองแอปริคอต กำลังชี้ไปที่หีบแพรในมือของนาง สายตาเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร

เมื่อนางหันกลับไป หญิงผู้นั้นก็มองนางด้วยสายตาท้าทายแวบหนึ่ง

“ซ่งฉืออัน เจ้ายังมีใจจะแต่งหน้าทาปากอีกหรือ” หญิงผู้นั้นกล่าวจบ ในดวงตาก็แวบหนึ่งซึ่งความดูแคลน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

“ก็จริง หากไม่ใช้ใบหน้านั้นประจบสอพลอออเซาะ เกรงว่าต่อให้ไปถึงจวนผู้บัญชาการ ก็คงอยู่ไม่พ้นวันรุ่งขึ้นกระมัง”

เมื่อนางพูดประโยคนี้ออกมา ผู้ที่ตามหลังนางก็สีหน้าเกร็งไป แม้แต่สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองซ่งฉืออันก็แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวและเวทนา