บทที่ 163

บทที่ 163

"ช่างน่าขันสิ้นดี"

"เราเพียงให้พวกเจ้าเลือก แล้วตั้งแต่เมื่อใดกันที่บอกว่าจะไม่ค้นวิญญาณพวกเจ้า?"

"เป็นพวกเจ้าที่ตีความหมายของเราไปเอง ระดับบำเพ็ญไปถึงขั้นอมตะแล้ว แต่สมองกลับยังพัฒนาไม่เต็มที่"

"โง่เขลาจนน่าสมเพชจริงๆ"

สิ้นเสียงของฉู่หยุน เนตรสวรรค์ของหยางปู้ก็เบิกโพรง ประกายแสงอันร้อนแรงสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าไปในห้วงจิตวิญญาณของจั่วซิ่นทั้งสองคนทันที

"อ๊าก......"

ทั้งสองส่งเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาออกมาในทันที ร่างกายถึงกับเจ็บปวดจนชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น

การค้นวิญญาณของหยางปู้เหี้ยมโหดยิ่งนัก พลังแห่งเนตรสวรรค์รุกคืบเข้า

ตรง บดขยี้ทุกสรรพสิ่งในวิญญาณของพวกเขาจนแหลกละเอียด พร้อมทั้งแย่งชิงความทรงจำทางวิญญาณมาอย่างป่าเถื่อน