บทที่ 92

บทที่ 92

"เป็นอันใดไป"

"เหตุใดจึงตื่นเต้นปานนี้เล่า"

เมิ่งหรูเสวี่ยและธิดามารสวรรค์ที่อยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของฉู่หยุนแปรเปลี่ยนไป จึงเอ่ยถามขึ้นอดไม่ได้

"ย่อมต้องตื่นเต้นสิ"

"คนที่เรารอคอยมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็มาถึงเสียที!!"

ฉู่หยุนหัวเราะฮ่าๆ พลางลุกขึ้นยืนทันที เมื่อครู่เพิ่งจะก้าวเท้าเดินไปทางประตู

ฟิ้ว!!

เหนือศาลาตกปลา รอยแยกมิติปรากฏขึ้น

ร่างของเซียวเหยาจื่อก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้นด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเดินเล่นอยู่ในสวน "ถึงขั้นนิพพานแล้วรึ... ไม่เลว"