บทที่ 90

บทที่ 90

ธิดามารสวรรค์เอ่ยประโยคนี้ออก ทั่วทั้งท้องพระโรงก็พลันเงียบสงบลงในทันใด

บนใบหน้าของฉู่หยุนเดิมทียังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ ในเวลานี้สีหน้าทั่วทั้งใบหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ระหว่างคิ้วที่องอาจงดงามนั้น ยิ่งปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงยิ่งยวดออกมา

"พิษอะไร?"

"มีวิธีแก้หรือไม่?" ฉู่หยุนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

สีหน้าของธิดามารสวรรค์มืดมนลงเล็กน้อย นางกล่าวว่า "ตามที่ฉู่หรงเอ่ยมา มันคือพิษหน่วงเวลาชนิดหนึ่งที่หลานจีเคยบังเอิญได้รับมาในอดีต ต่อให้เป็นผู้ทรงพิษระดับขั้นผู้ทรงเกียรติสูงสุดอยากจะแก้ ก็ยังต้องใช้เวลาช่วงหนึ่ง"

สีหน้าของฉู่หยุนเคร่งขรึมลงพลางกล่าวว่า "นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้หากจะแก้พิษให้เสด็จแม่ เป็นไปไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรือ?"

ธิดามารสวรรค์นิ่งเงียบไป