บทที่ 39

บทที่ 39

"เป็นอะไรไป"

มือของฉู่หยุนหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

ภายในใจของธิดามารสวรรค์ราวกับสายฟ้าฟาดลงมา เมื่อเห็นไฝบนมือของฉู่หยุน ภายในใจของนางก็พลันเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ ความรู้สึกแปรปรวนอย่างรุนแรงยิ่งนัก!

ตำแหน่งตรงกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีข้อผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย!

กระทั่งรูปร่างและขนาด ก็ยังเหมือนกันทุกประการ!

ในโลกนี้ จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้อยู่จริง ๆ หรือ

ธิดามารสวรรค์ดึงสติกลับมา สายตาจับจ้องมองฉู่หยุนเขม็ง

นางลุกขึ้นยืนโดยพลัน มือคว้าหมับเข้าที่ต้นขาของฉู่หยุนทันที

"เฮ้ ๆ ๆ"