บทที่ 32

บทที่ 32

"ยามดึกดื่นเช่นนี้ เทือกเขาชางเฟิง... เหตุใดจึงเลือกสถานที่เช่นนี้เล่า"

"ที่นี่จะไม่มีกลลวงอันใดกระมัง" อ๋องเมืองกวนซานเป่ยสงเอ่ยด้วยความระแวดระวัง

"ต่อให้เขามีกลลวง จะสามารถเล่นลูกไม้เช่นไรได้อีก"

"หรือว่าพวกเรายังต้องหวาดกลัวผู้ฝึกตนขั้นแกนทองคำคนหนึ่งกระนั้นหรือ"

"ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเหยียนผู้นั้นก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราเป็นใคร การที่เขายอมมาพบ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะทารกมารขั้นนิพพานตัวนั้น ด้วยเหตุนี้ โอกาสที่จะมีกลลวงจึงมีไม่สูงนัก"

หวางหานชั่ว ผู้อาวุโสสามแห่งสำนักเทพ กล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ผู้อาวุโสหวางกล่าวได้มีเหตุผล"

"เซียวเหยียนแม้แต่ตัวตนของพวกเรายังไม่ล่วงรู้ การเลือกพบกันที่เทือกเขาชางเฟิง อาจเป็นเพียงเพราะคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองเท่านั้น"