เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 760 ประตูโบราณ
“เอาวิญญาณของผู้เฝ้าสุสานเป็นเครื่องสังเวย เปิดค่ายกลผนึกฟ้าแห่งความโกลาหล!”
ในวินาทีที่เสียงของวิญญาณบรรพชนแห่งความโกลาหลก้องกังวานไปทั่วหมื่นล้านโลก กระดูกต้านมรรคทั้งสามที่อยู่ข้างหลังหลงเทียนก็ส่งเสียงหวีดแหลมโหยหวนขึ้นพร้อมกัน อักขระสีเลือดบนหนามกระดูกดำสนิทกะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นสั่นพ้องประหลาดกับแสงดาวพวกนั้น
“กราววว——”
เส้นโซ่แห่งความโกลาหลนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า แต่ละเส้นสลักอักขระที่เก่าแก่กว่าดวงดาวเอาไว้ พวกมันพันรอบแขนขาของหลงเทียน แทงเข้าที่กระดูกสันหลัง และกระแทกกับกระดูกต้านมรรคอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟที่มากพอจะทำลายแดนโลกทั้งแดน
“นี่มัน......” ซ่งเชวียไอออกมาเป็นเลือดสีทอง มองมือทั้งสองข้างของตัวเองด้วยความหวาดกลัว — ใต้ผิวหนังกำลังปรากฏลวดลายแบบเดียวกับโซ่
ถงเพียวอวิ๋นทนไม่ไหวถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น กระบี่ชะตาชีวิตของนางกลายเป็นผุยผงจนสิ้น แต่ที่หว่างคิ้วกลับสว่างขึ้นเป็นตราประทับที่คล้ายกับของหลิง
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้” หลงเทียนหยุดดิ้นรนทันที ปล่อยให้โซ่แทงทะลุร่าง เขาเงยหน้ามองเข้าไปในความโกลาหลอันลึกสุด ดวงตาสีทองที่ลุกด้วยเปลวไฟดำค่อย ๆ ดับลง “ในสายเลือดของตระกูลผู้เฝ้าสุสาน ทุกคนล้วนซ่อนกุญแจที่ใช้ผนึกข้าไว้”
เงาของวิญญาณบรรพชนแห่งความโกลาหลรวมตัวขึ้นกลางหมู่ดาว กลายเป็นชายชราเผ้าขาวที่ยาวจรดพื้น ดวงตาของเขาไม่มีแววดำ มีเพียงเนบิวลาที่เกิดดับไม่หยุด