เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 759 ค่ายกลผนึกฟ้าความโกลาหล
คลื่นลูกหลงจากมหาวิบัติโกลาหลยังคงอาละวาดอยู่ กฎของฟ้าในหมื่นภพยุ่งเหยิงไปหมด หลิงยืนอยู่ในความว่างที่แตกสลาย ชุดคลุมดำสะบัดจนดังพั่บ ๆ ร่างวิญญาณของนางกำลังจางหายไปทีละน้อย — ราคาของการร่ายมหาวิบัติโกลาหลก็คือวิญญาณแตกสลาย
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาห่วงตัวเองแล้ว เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น...ได้ลงมาแล้ว
“ครืน——!!!”
ความมืดไม่สิ้นสุดแผ่ขยายออกมาจากส่วนลึกของความโกลาหล ที่ใดที่มันผ่านไป ดวงดาวก็ดับสูญ กฎทั้งหลายก็พังทลาย เจตจำนงมหึมาที่บรรยายไม่ถูกแผ่ปกคลุมไปทั่วฟ้า แค่กลิ่นอายก็พอทำให้จักรพรรดิเซียนคุกเข่าหมอบได้แล้ว!
“จ้าวแห่งความดับสูญ...” รูม่านตาของหลิงหดตัวแรง นางเข้าใจความหมายของประโยคสุดท้ายที่หลงเทียนพูดในที่สุด
เขาไม่ได้จะไปเป็นวิถีสวรรค์...แต่จะไปต่อสู้กับสิ่งนี้ที่มาทำลายโลกต่างหาก!
“พวกมดปลวกโง่เง่า” เสียงเย็นยะเยือกเสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วหมื่นภพ “กล้าดียังไงใช้มหาวิบัติโกลาหลมาป่วนระเบียบ”
เสียงนั้นไม่ได้มาจากที่ใดที่หนึ่ง แต่มันระเบิดขึ้นในส่วนลึกของวิญญาณของสรรพชีวิตโดยตรง! นักพรตจำนวนนับไม่ถ้วนกุมหัวร้องโหยหวน วิญญาณแทบจะแตกสลาย
ซ่งเชวียกับถงเพียวอวิ๋นฝืนทรงตัวให้มั่น พลางมองท้องฟ้าด้วยความตกใจ “นี่...นี่มันคืออะไรกัน? น่ากลัวกว่าฟ้ายังงั้นเหรอ!”