เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 280 จุดจบของสัตว์ทะเลกลายพันธุ์
อู่ยี่เฟยถูกปลุกให้ตื่นกลางดึก
ไม่ใช่เสียง—แต่เป็นการสั่นสะเทือนของฟีโรโมน
การสั่นสะเทือนความถี่ต่ำมากชนิดหนึ่ง ซึ่งแทบไม่อยู่ในขอบเขตการได้ยินของมนุษย์ ส่งมาจากทิศทางของทะเลสาบ ทะลุผ่านผนัง ทะลุผ่านผ้าพันแผล และสั่นพ้องโดยตรงในช่องอกของเขา
ตอนที่การสั่นสะเทือนนั้นพยุงเขาขึ้นจากความฝัน ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังมืดอยู่—ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าไปแล้ว รุ่งเช้ายังมาไม่ถึง เขานอนอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับ การสั่นสะเทือนนั้นดำเนินไปราวครึ่งนาที แล้วหยุดลง หยุดไปราวสิบวินาที แล้วก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
จังหวะช้ามาก—ช้ากว่าการเต้นของหัวใจ ช้ากว่าการหายใจ ราวกับเครื่องยนต์ที่อยู่ไกลออกไปกำลังพยายามสตาร์ทซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความมืด
เขาฟังอยู่ครู่หนึ่งจึงแยกออกได้ว่านั่นคืออะไร
ไม่ใช่เครื่องจักร—เป็นเสียง สัตว์ทะเลกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังร้อง
ไม่ใช่เสียงคำรามในยามต่อสู้—เสียงคำรามแบบนั้นเขาเคยได้ยินตอนการปะทะระลอกที่สี่: แหลมคม เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู และมาพร้อมแรงกระแทกฟีโรโมนที่ก้าวร้าว