เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 267 เจาะเปลือกนอก
เมื่อเรือเร็วเทียบท่าที่ซากปรักหักพังรอบนอกเมืองหวงเถา ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
ตามแนวชายฝั่งทะเลสาบยังหลงเหลือร่องรอยจากการขึ้นบกของสัตว์ทะเลกลายพันธุ์ครั้งก่อน เส้นใยราบนหาดกรวดแห้งกรอบและซีดขาว เหยียบลงไปก็แตกเป็นผง เขื่อนกันคลื่นพังไปช่วงหนึ่ง เหล็กเส้นยื่นออกมาจากจุดที่แตกหัก ทอดเงาบิดเบี้ยวในแสงยามเช้า
“ไม่เหมือนตอนที่มาครั้งก่อนเท่าไร” จักรพรรดิแมลงกระโดดขึ้นฝั่งเป็นคนแรก แขนซ้ายห้อยอยู่ ใช้มือขวาลูบผงเส้นใยราบนพื้นแล้วขยี้ที่ปลายนิ้ว “เส้นใยราแห้งสนิท ไม่ใช่ตายตามธรรมชาติ—ความชื้นยังอยู่ แต่ฟีโรโมนข้างในถูกดูดออกไป ราวกับมีอะไรบางอย่างดูดจนแห้ง เหลือไว้แค่เปลือกกลวง”
อู่ยี่เฟยขึ้นฝั่งตามหลังเขา เขาไม่รีบก้าวไปข้างหน้า แต่ยืนอยู่กับที่กวาดตามองโครงร่างของซากปรักหักพังรอบหนึ่ง กลิ่นเค็มคาวในอากาศหนักกว่าตอนอยู่กลางทะเลสาบ ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็ก อบอวลกดต่ำ
“ตอนที่คุณจากไปครั้งก่อน เส้นใยรายังมีชีวิตอยู่หรือ”
“มีชีวิต” จักรพรรดิแมลงยืนขึ้น ปัดผงบนมือ “เต็มไปหมดบนผนัง สัมผัสแล้วเปียกชื้นเหมือนเพิ่งฝนตก ตอนนี้แห้งแล้ว แปลว่าเจ้าแห่งห้วงสมุทรกำลังรวบแนวป้องกัน—ดูดพลังงานรอบนอกกลับไปยังเขตแกนกลางทั้งหมด ไม่เหลือแม้หยดเดียว”
“แล้วข้างในทางเข้ามีสภาพเป็นอย่างไร” ตี๋เร่อน่ากระโดดลงจากหัวเรือ รองเท้าบูตเหยียบกรวดแตกดังกรอบแกรบ