เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 233 ตัวตนที่แท้จริงของนักพรตเต๋าเต้าหลิงเจินเหริน
อู่ยี่เฟยกลับมาถึงค่ายพักชั่วคราว ตอนนั้นท้องฟ้าเริ่มสางแล้ว
ไป๋หมาฉวี่เจินยังนั่งสมาธิอยู่ เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเต็นท์ ลมหายใจยาวและสม่ำเสมอ แสงยามเช้าตกกระทบข้างแก้มของเธอ วาดเค้าโครง?
เฉินหมิ่นพิงลำต้นไม้อีกด้านหนึ่งหลับตาพักผ่อน ในอ้อมแขนกอดปืนไว้ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็ลืมตาขึ้น
“เป็นอย่างไรบ้าง”
“สืบรู้แน่ชัดแล้ว” อู่ยี่เฟยย่อตัวลง เก็บกิ่งไม้ที่หลินหลิงทิ้งไว้บนพื้นหิมะขึ้นมา
เขาแตะตรงกลางวงกลมที่วาดจุดแปดจุดนั้นหนึ่งครั้ง “จักรพรรดิแมลงบอกว่าเฒ่านักพรตตั้งใจจะลงมือพรุ่งนี้ค่ำ เขามีหลินลี่น่าอยู่ในมือ”
“หลินลี่น่า? เธอไม่ได้อยู่กับจักรพรรดิธรรมบัญญัติหรือ” คิ้วของเฉินหมิ่นขมวดขึ้น
“ถูกชิงตัวไป หลังจากที่ฉันออกจากเมืองหยางเหมย” อู่ยี่เฟยโยนกิ่งไม้กลับลงบนพื้นหิมะ “คนที่คุมตัวไปตายหมด เหลือรอดเพียงคนเดียว ตอนคลานกลับมาถึงเมืองหยางเหมยเหลือเพียงลมหายใจเดียว ข่าวที่นำกลับมามีเพียงประโยคเดียว—คนที่พาตัวเธอไปสวมจีวรนักพรตของนิกายเต๋าหลิง”