เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 232 ความวุ่นวายที่ภูเขาคุนหลุน
ค่ายกลผนึกภูเขาของนิกายเต๋าหลิงแน่นหนากว่าที่เห็นภายนอก
อู่ยี่เฟยกับอีกสามคนซุ่มอยู่ที่เชิงเขาจนถึงดึก พบว่ายามเปลี่ยนเวรทุกสิบห้านาที และตอนเปลี่ยนเวรมีช่องว่างสองนาที แต่สิ่งที่น่าปวดหัวจริง ๆ ไม่ใช่ยาม—หากเป็นค่ายกลผนึกภูเขาที่หลินหลิงพูดถึง
“แปดโหนด” หลินหลิงชี้ไปยังจุดหลายแห่งในหุบเขาที่เรืองแสงจาง ๆ “แต่ละแห่งมีผู้ตื่นพลังประจำอยู่หนึ่งคน ใช้พลังงานต่างสายพันธุ์ของตัวเองค้ำจุนการทำงานของโหนด สนามพลังงานของแปดโหนดซ้อนกันอยู่ เพียงแห่งเดียวถูกกระตุ้น สนามพลังงานทั้งหมดก็จะหดตัวทันที พร้อมส่งสัญญาณตอบกลับไปยังทุกโหนด”
“เธอรู้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง?” เฉินหมิ่นถาม
“ตอนอยู่ที่ภูเขาจงหนาน ศิษย์พี่เคยศึกษาของคล้าย ๆ กันนี้” น้ำเสียงของหลินหลิงสงบมาก “เขาเรียกมันว่า ‘ค่ายกล’ จริง ๆ แล้วก็คือการใช้พลังงานต่างสายพันธุ์ในร่างกายผู้ตื่นพลังสร้างวงจรสั่นพ้อง เกิดเป็นสนามพลังงานปิดล้อม โดยพื้นฐานแล้วก็เรื่องเดียวกับที่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ใช้ฟีโรโมนแบ่งอาณาเขต”
“ถ้าบุกฝ่าเข้าไป ทั้งสี่คนเราสู้กับพวกเขาหลายสิบคนก็ไม่ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้” เฉินหมิ่นวางกล้องส่องทางไกล มองไปที่อู่ยี่เฟย “แต่จักรพรรดิแมลงยังอยู่ข้างใน พอเราลงมือ ทางนั้นของเขาอาจตกอยู่ในอันตราย”
น้ำเสียงของเธอเป็นการขออนุญาต ไม่ใช่การเสนอแนะ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้ดี—อู่ยี่เฟยต่างหากคือคนที่ตัดสินใจ