ตอนที่ 156 เฉิงอ๋องฟื้น

ริมฝีปากของเฉิงอ๋องยามนี้ไม่เป็นสีม่วงอีกแล้ว เพียงแต่ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดแม้แต่น้อย แม้จะยังไม่ได้สติ คิ้วก็ยังขมวดอยู่

เจียงอวี่ยืนเงียบอยู่ข้างเตียงมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็ค่อย ๆ ไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหนึ่งแล้วนิ่งไป หลายปีที่ลอยล่องอยู่ในทะเลขุนนาง เขาต้องคิดให้ดีเสียก่อนว่าจะทำเรื่องช่วยเฉิงอ๋องนี้ให้ได้ประโยชน์สูงสุดอย่างไร

นอกเมืองอวี่โจว

“หัวหน้า ดูทางนั้นสิ!”

ตามทิศทางที่นิ้วมือของลูกน้องชี้ หัวหน้าเสื้อดำก็เห็นผ้าคลุมตัวนอกขององครักษ์ตระกูลหลูลอยขึ้นลอยลงอยู่กลางลำน้ำได้ในทันที