กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ศาลบรรพชนตระกูลเจียงแต่ไหนแต่ไรมาล้วนเป็นสถานที่ส่งตัวผู้กระทำผิดมารับโทษ ย่อมเทียบไม่ได้กับวัดต้าหมิงที่มีธูปบูชาคึกคักและอาคารเรือนใหม่เอี่ยม
เจียงอวิ๋นยืนอยู่ด้านนอกศาลบรรพชนตระกูลเก่าโทรมหลังเตี้ย ลมหนาวพัดผ่านจนอดสั่นสะท้านไม่ได้
“นี่คือศาลบรรพชนตระกูลหรือ? อนุของข้าจะพักอยู่ในสถานที่ทรุดโทรมเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หญิงชราร่างกำยำผู้รับหน้าที่เฝ้าศาลบรรพชนตระกูลมีสีหน้าเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว “ก็ศาลบรรพชนตระกูลน่ะสิ อนุเฝิงทำความผิดจึงถูกส่งตัวเข้ามา ย่อมต้องพักอยู่ที่นี่”
เจียงอวิ๋นเริ่มขุ่นเคือง นางยกนิ้วมือชี้สั่งหญิงชรา “เช่นนั้นก็พาข้าไปหาอนุเฝิง”