เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 128
สายตาของโจวอิ๋งอิ๋งพลันหยุดลงบนจี้หยกที่แตกละเอียดอยู่ข้างกาย เนื้อหยกและสีสันสดใสนั้นช่างคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ครั้นจำได้ว่ามันคือสิ่งใด นางก็พลันตกตะลึง
“จี้หยกนั่น…จี้หยกนั่น…” แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเศร้าโศก
เฮ่อช่านขานรับเสียงหนึ่ง สายตาหนักอึ้งจ้องมองโจวอิ๋งอิ๋ง
เมื่อนึกถึงโจวเจินเจินที่เพิ่งออกไปจากที่นี่ หัวใจของโจวอิ๋งอิ๋งก็พลันบีบรัด
จี้หยกชิ้นนี้มีความเหนียวอยู่บ้าง หากเพียงเผลอทำตกพื้น ย่อมไม่มีทางแตกละเอียดถึงเพียงนั้น มีแต่ต้องฟาดลงอย่างแรง จึงจะแตกเสียหายหนักเช่นนี้
นางรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่เฮ่อช่านจะเป็นคนขว้างมัน คนที่ขว้างจึงมีโอกาสเป็น…เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา แขนขาของนางก็อ่อนแรง
“เดือนสามปีก่อน เจ้าได้ช่วยชีวิตข้าที่เขาด้านหลังวัดฝ่าฮวา ใช่หรือไม่?”
เขารู้แล้วหรือ? แววตาของโจวอิ๋งอิ๋งวูบไหว
โจวอิ๋งอิ๋งไม่ได้ตอบตรง ๆ “พี่ช่าน เกิดอะไรขึ้นหรือ? เหตุใดจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้?”