เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
เรือนประมุขตระกูลทราบข่าวว่าพี่น้องโจวหรงกับโจวเสียน ผู้เป็นหัวหน้าเรือนสี่ จะขอแยกเรือนแบ่งตระกูลหลังปีใหม่ ต่างก็ไม่รู้จะกล่าวเช่นไร ทว่าก็คาดการณ์ไว้แต่แรกแล้ว
โจวไห่กล่าวกับโจวเจินเจินโดยตรงว่า หลังนางออกเรือนไปแล้ว เรือนประมุขตระกูลจะพยายามดูแลเรือนของบิดานางให้มากที่สุด
โจวเจินเจินพยักหน้ารับน้ำใจ จากนั้นก็ขอให้เขาช่วยยื่นเรื่องขอที่ดินปลูกเรือนสักผืน
โจวเจินเจินคิดว่า เมื่อแยกเรือนแบ่งตระกูลแล้วก็ย่อมต้องแยกกันอยู่ ท่านลุงใหญ่ของนางเป็นบุตรชายคนโต ย่อมสืบทอดกิจการของตระกูล และการที่เขารับเรือนเก่าไปก็สมควรแล้ว เช่นนั้นเสี่ยวเอ้อร์ของนางจึงจำเป็นต้องมีบ้านสักหลัง
ท่านลุงใหญ่ของนางหมายความว่า หลังปีใหม่สายเรือนใหญ่ของพวกเขาจะเข้าเมืองหลวงกันหมด ให้นางไม่ต้องย้ายออกไป อยู่ในเรือนเก่าต่อได้ จะได้สะดวกดูแลท่านย่าของนางด้วย
โจวเจินเจินไม่เห็นด้วย ชีวิตย่อมต้องมีพิธีรีตองอยู่บ้าง ในเมื่อแยกเรือนกันแล้ว เหตุใดยังต้องพัวพันกันเรื่องที่อยู่อาศัยอีกเล่า อีกอย่างเสี่ยวเอ้อร์ของนางก็มิได้ขาดเงินสร้างบ้าน
โจวไห่ย่อมไม่ปฏิเสธคำขอของนาง เมื่อถามจนรู้ว่าที่ดินที่นางหมายตาอยู่ข้างโรงงานผลิตยา เขาก็รับปากว่าจะรีบไปยื่นเรื่องขอที่ดินผืนนั้นกับที่ว่าการหลวงให้
ช่วงปลายปี โจวเจินเจินตรวจบัญชี แม้โรงงานผลิตยาซานฉินกับโรงยาจะเพิ่งเปิดกิจการได้ไม่กี่เดือน แต่ก็ทำกำไรได้ไม่น้อย
ในเวลาสามเดือน ทำกำไรได้มากกว่า 96,700 ตำลึงเงิน ขาดอีกเพียงไม่กี่พันตำลึงเงินก็จะถึง 100,000 ตำลึงแล้ว