เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124
โจวเจินเจินต้องไปเรือนตระกูล จึงต้องผ่านบ้านโจวหลิน เมื่อเทียบกับเสียงร้องไห้โวยวายไม่หยุดที่นางได้ยินคราวก่อน ครานี้บ้านโจวหลินกลับสงบเงียบร่มเย็น นางกวาดตามองเข้าไปในลานอย่างไม่ใส่ใจ พอดีกับที่โจวหรงหรงออกมาเทน้ำ ทั้งสองบังเอิญสบตากัน เมื่อเห็นโจวเจินเจิน นางก็ก้มศีรษะให้อย่างเก้อเขิน ก่อนจะถืออ่างน้ำกลับเข้าไป
เมื่อเห็นหน้าตาของนาง โจวเจินเจินก็ชะงัก เพราะนางหน้าตาคล้ายโจวอิ๋งอิ๋งถึงห้าหกส่วน โดยเฉพาะคิ้วตาที่คล้ายกันถึงแปดส่วน
ประกายความคิดหนึ่งวาบผ่านหัวนาง คล้ายมีบางอย่างผุดขึ้นมาแล้วเลือนหายไปอย่างฉับพลัน เพราะมันเร็วเกินไป นางจึงจับความคิดนั้นไว้ไม่ทัน
โจวเจินเจินไปหาโจวไห่ เล่าเรื่องการหมั้นหมายที่ป้าสะใภ้ใหญ่เป็นแม่สื่อให้โจวหรงหรง โดยบอกเพียงว่าคุณชายผู้นั้นเคยมีหญิงที่รักลึกซึ้งอยู่คนหนึ่ง มิใช่คู่ครองที่เหมาะสม หากคุณหนูคนใดแต่งเข้าไป เกรงว่าจะต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ยาก
เรื่องอื่นโจวเจินเจินไม่ได้พูด และนางก็พูดไม่ออก
แต่โจวไห่ไม่ได้มองข้ามคำพูดของนาง เช่นเดียวกับคนจำนวนมาก เขาไม่คิดว่าการที่อีกฝ่ายมีคนในใจเป็นปัญหาใหญ่อะไร หนุ่มสาวหลงรักกันเป็นเรื่องปกติ พอแต่งงานมีลูกแล้วค่อย ๆ ดีขึ้นเอง โจวเจินเจินอุตส่าห์มาหาเขาเพื่อพูดเรื่องนี้ เขาจึงสงสัยว่าภายในยังมีปัญหาอื่นอีกหรือไม่ เขารู้ว่านางไม่พูดโดยไร้เหตุผล ยิ่งไปกว่านั้น คู่หมั้นของนางยังเป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง บางทีอาจรู้เบื้องลึกที่คนอื่นไม่รู้ก็เป็นได้ เพียงแต่นางไม่สะดวกจะพูด