เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
ไม่กล่าวถึงยามหยวนซู่หมิงได้รับจดหมายฉบับนี้ ใบหน้าแก่ชราของเขาแดงก่ำ ทั้งตัวอับอายจนปลายนิ้วเท้าหงิกงอ
เขาไม่คิดว่านางจะเรียกเขาเช่นนี้ จริง ๆ
ตอนเขาอ่านจดหมาย อาหยวี่ก็ฉวยโอกาสเข้ามารินชาเติมน้ำ แล้วบังเอิญเหลือบเห็นแวบหนึ่ง สายตานั้นดันมองไปโดนท้ายจดหมายพอดี!
เมื่อเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของเขา หยวนซู่หมิงก็หน้าดำ ไล่คนออกไปทันที
เบบี๋! เขาเห็นแล้ว ฮ่า ๆ อาหยวี่แอบหัวเราะ เขาไม่คิดเลยว่าคุณหนูหกจะเรียกคุณชายของตนว่าเบบี๋
อืม แต่คุณชายของเขาสูงใหญ่สง่างามเกินไป ไม่เหมือนเบบี๋เลย
“หากเจ้ายังหัวเราะอีก ก่อนปีใหม่ก็ไม่ต้องรับเบี้ยรายเดือนแล้ว!”
อาหยวี่ได้ยินเสียงเย็นเยียบของคุณชายตนดังออกมาจากห้องหนังสือ คงอับอายจนพาลโกรธแล้วกระมัง ฮี่ ๆ
หลังไอร้อนบนใบหน้าจางหาย หยวนซู่หมิงก็อดอ่านจดหมายซ้ำหลายรอบไม่ได้ สายตาจับจ้องคำเรียกพิเศษคำนั้นอยู่นาน ก่อนจะเก็บรักษามันไว้อย่างทะนุถนอม